4 jul 2012

Fagan xogo xeñores # Galego


José Paz

 España está na UVI. Froito dos excesos o país caeu enfermo. Por momentos parece que lle pasa coma a eses homes que cando non atopan o camiño se renden aos mundos do esotérico ou se aferran ás relixións. O país está enfermo e inmerso no tedio, e iso para quen foi bulicioso e alegre non é pequena desgracia. Dende o desenrolismo o turismo foi un motor económico, e cagámola, por sobreexplotar unha galiña que aínda que perdeu plumas mantén –afortunadamente- o atractivo para millóns de turistas estranxeiros.
  Agora nesta crise moral na que andamos entran de súpeto na escena novos personaxes cuxa procedencia é dubidosa. Na metade do drama con tintes de farsa emerxe un home sinistro como Sheldon Adelson que promete transformar un dos dous polos máis europeizados do país, Madrid ou Barcelona, nun gran casino, Eurovegas, e os titores deste enfermo estanse a disputar a apócema. Coma a economía está como está a quen lle importa a estas alturas que as esixencias sexan leoninas, que nos espacios en xogo se aspire a unha lei amoral ou daniña, incluso a aquelas que non  teñen cabida no noso réxime  xurídico. Descoñezo os encantos que se erixen sobre ese mundo de realidades de cartón pedra no que reina a escuridade para que a ficción non se enturbe. Ferrán Adriá-visionario da cociña-dixo que o proxecto se explicou mal, que se os casinos se instalan en Cataluña el colaboraría desinteresadamente.
   Non é por dar ideas pero se a moral xa non importa, deixémonos de medias tintas e apuntemos directamente a economía do país cara ese mundo de negocios turbios nos que se enmascara e branquea diñeiro, se trafica con armas, seres humanos e drogas. Hai países que o fan e case non se nota.

*Publicado no xornal La Región 5/07/2012

1 jul 2012

Habelas hailas # Moda


 De moda
Mercedes Hernando, modelo





José Paz













 Hay bellezas soberanas, escultóricas, incluso de un solo cuerpo; bellezas febriles, pueriles, también atómicas. La belleza tan valorada gracias a los medios en una sociedad que la idolatra. Afirmación con matices, porque no siempre ha existido el mismo patrón de belleza, no es lo mismo el de la Edad Media que el que podemos tener hoy. Nunca olvidaré una afirmación que el singular periodista Ramón Trecet empleaba al final de su programa de radio, “perseguir la belleza, que es lo único que merece la pena en esta puñetera vida”. Una afirmación ante la vida. Y no es que la belleza lo sea todo, pero ésta se posiciona con facilidad. La de la viguesa-ourensana Mercedes Hernando, es una belleza con argumentos, y punto.
   Alejada  de las pasarelas, de vez en cuando hace algún trabajo, entre otras cosas porque sigue siendo su gran pasión, la que le ha llevado a vivir en Milán, Barcelona, Madrid, y someterse a sus rigores que no deben ser poco. Me dice que en Milán nunca dio esa talla de anoréxica que les piden a muchas de las chicas, algo que un servidor nunca ha comprendido lo más mínimo. Establecemos para La Revista una sesión de lujo, por Mercedes obviamente, con la vista privilegiada de una de las suites del  hotel San Martín, desde donde Ourense se ve de cine. Afrontamos una sesión con mucho glamour y sofisticada lencería para que Mercedes la luzca, porque puede. Hace tiempo que no posa pero tiene tantas tablas que no resulta complicado conseguir el propósito marcado, que no va más allá de trenzar una sesión con la que ejemplarizar la belleza. Y punto.

*Publicado en La Revista 1/07/2012

30 jun 2012

Walking on the moon # Iconos


Iconos
 Imagen: huella de Buzz Aldrin en la luna, 1969
  Autor: NASA

                                           NASA


 Lo difícil en aquel año de 1969 no era mandar una nave tripulada a la luna, no era la primera vez, el reto al margen de ser primero en la denodada disputa entre los Estados Unidos y la URRS radicaba en que la tripulación alunizara, se diera un paseo por la superficie lunar y regresara a la tierra sana y salva. Y así fue.
   A petición de John F. Kennedy, la NASA ideó el programa Apolo con eYl que alcanzar el sueño de ir a la luna antes de que terminara la década; un 21 de julio de 1969 el módulo lunar Águila, todo tan patriótico, desplegado de la nave Apolo 11 de tres elementos, mando, servicio y módulo lunar, con los astronautas Neil Armstrong y Buzz Aldrin en su interior, se convirtieron en los primeros hombres en pisar la superficie lunar y en dejar constancia de ello. Al frente del módulo de mando permaneció un tercer astronauta, Michael Collins. Cuatro días antes, el 16 de julio de 1969, habían partido de Cabo Kennedy, tras un exitoso lanzamiento a bordo del cohete lanzador Saturno, que los puso en órbita a 185 kilómetros sobre la superficie terrestre. Difícil describir la expectación, hasta un millón de personas congregadas en sus alrededores, aguardando el momento en que una controlada explosión y su consecuente llamarada inundara todo de color fuego. Ningún medio quiso perderse el momento.
    Había muchas dudas y temores de cómo era el territorio lunar en cuestión, se sabía que no había atmósfera, ni gravedad, se temían los posibles efectos sicológicos sobre los astronautas e incluso las posibilidad de que estos fueran víctimas de algún contagio, para lo cual fueron sometidos a un periodo de cuarentena. El alunizaje tuvo lugar en una zona conocida como “Mar de la Tranquilidad”, una de las zonas oscuras de la luna. Armstrong y Aldrin inspeccionaron el territorio lunar, tomaron imágenes, se recogieron muestras para realizar experimentos e incluso desplegaron una bandera norteamericana para dejar constancia de quienes habían sido los primeros en alcanzar el hito.
   Con posterioridad nuevas misiones de las distintas expediciones Apolo, con dos astronautas en su interior alcanzaron la luna, la última de ellas en su interior. La superficie lunar, con cierta semejanza con la terrestre, pero sin gravedad y sin significativos recursos, no ha despertado más ansias colonizadoras.

*Publicado en La Revista, 1/07/2012

28 jun 2012

Un Gaiás "ilusionante" # Galego

José Paz

Hai imaxes que semellan hipnóticas, o yin e o yang é das máis coñecidas, outra a das dúas caras enfrontadas que segundo as mires ves un floreiro ou dous rostros, ambas son un paradoxo positivo–negativo que nunca se resolve.
A cultura parécese moito a estas dualidades, podemos reducila a exuberantes contenedores ou rendernos ante os contidos. Galicia nunca necesitou un Gaiás, xa tiña espazos  nos que reinaba a cultura. O Gaiás -ao marxe do custe, o quid da cuestión era o mantemento-sempre foi sospeitoso, comezando polo un destino que nin os promotores eran capaces de aventurar. O Gaiás é para a cultura o que o boom inmobiliario á economía do país. A explosión desta burbulla está a esnaquizar a creadores, industrias culturais, museos, galerías. O patrimonio histórico-literario, o artístico, incluso a lingua –súmanse moitos factores– estanse vendo afectados; algúns apuntarán que o tecido cultural era feble. Abrasado pola sangría do Gaiás, o conselleiro Vázquez –co ánimo de reducir custes– rebautizou os escenarios ideados por Eisenman. Incorporará o patrocinio privado, fondos europeos, viveiro de empresas, e alugueres. A Cidade da Cultura era o gran proxecto megalomaniaco para Galicia, hoxe é un gran problema pouco verosímil. Non quero pensar o que opinan del na Unión Europea.
Asumamos a hipótese de que a economía floreza novamente, que alá polo 2025 as obras rematen. Quedará en pé algún anaco de cultura made in Galiza para entonces? Non sería mellor deixarnos da “ilusión” visual, o espellismo grandioso, e agasallar o seu destino a outros fines, comerciais por exemplo, por que non pedir consello aos visionarios de Eurovegas, seguro que non lles faltarán boas ideas contra a nosa crise moral.

*Publicado no xornal La Región 28/06/2012


26 jun 2012

¿Puede ser la desconfianza un arma interesada? # Ilustración


De Ilustración

José Paz
Apuntaba Gracián que las cosas no pasan por lo que son, sino por lo que parecen. Siempre ha sido una rareza aquellos que miran hacia el interior y muchos los que se quedan/mos en lo aparente de las cosas. Seguramente que ahora en esta especie de striptease sanguinolento en el que estamos envueltos, en el que sobre la marcha descubrimos el cartón piedra del decorado, lo razonable sería  mirar hacia una sabiduría llena de prudencia. Pero también, en la hora que comprobamos que nuestra realidad tampoco se parece en nada a la que nos contaron, en la que en todo tipo de circunstancias suman recelos, no será que todo ello responda a un interés premeditado en que instalemos todas nuestras relaciones en la desconfianza, lease miedo. 

24 jun 2012

Un gaiteiro de moda # Moda


De Moda


Xosé Manuel Budiño, músico

Estilo: casual


José Paz














En Xosé Manuel Budiño atopamos un home reservado, amable e próximo. Imposible recoñecelo nesa imaxe que o músico proxecta sobre si nas actuacións, sempre mudando a pel e loitando por atrapar o duende a cada instante, pouco que ver co o home que descubrimos ao estar fronte a el. Sobre o escenario é un artista poderoso que lle aporta á música tradicional o impulso vitalista e aglutinante necesario para que respiren nela tamén outras culturas e tempos musicais; ao telo diante ves unha persoa sensata e cercana coa que da gusto traballar, e que postos a facelo, nunha destas sesións que elaboramos para a Revista, emprégase tan a fondo como se estivera sobre o mellor dos escenarios, ou case. Axúdanos o espazo elixido, a Casa Rural de Aldán, a calidade da anfitriona, Marisa, que nos fai sentir ben cómodos, tamén a axuda de María, compañeira de Budiño, que discretamente vela pola imaxe do músico.
O porte, o look, o pelo louro e a pel branca danlle ao artista un aire foráneo. Xa non é un neno pero segue a manter parte desa mirada melancólica e aniñada da mocidade. A sesión vai longa, tratando de incorporar o ambiente de calma do pobo -moi recomendable- e do porto, inmerso na rutina da actividade pesqueira; e sobre todo a singularidade da casa, un antigo almacén de salgaduras moi ben restaurado e acomodado as circunstancias actuais. O resultado, visual e tamén  musical, grazas ao artista.

*Publicado na Revista 24/06/2012

23 jun 2012

¿Piensas publicar esa mierda?

ICONOS

Imagen: Richard Nixon, 1973
Autor: Charles Tasnadi, AP

Richard Nixon


     Ni la metodología ni en la práctica la política de Richard Nixon difería mucho de la de sus predecesores, pero a él le pillaron. Desde su privilegiada posición se limitó a negar y a tratar de comprar el silencio hasta que el escándalo del espionaje por el Watergate se hizo mayúsculo, en un punto de no retorno. Para evitar que sus colaboradores declararan ante la Comisión de Investigación del Senado invocó el “privilegio del Ejecutivo”, superado por las circunstancias cambió de opinión semanas después, febrero del 73. Muchos de sus colaboradores declaraban al tiempo que dimitían, a partir del 17 de mayo todo aquello ya era un acontecimiento televisivo. John Dean, uno de sus consejeros, fue el primero en implicarle y Alexander P.Butterfield, el que alertó con las cintas y todas las conversaciones mantenidas en el despacho oval; otra prueba más de resistencia. La historia remata con una amenaza de “impeachement”, siete de sus colaboradores condenados y él acusado por la Cámara de Representantes de retrasar, impedir y obstruir la investigación.
     Reconocidos los hechos y falto de apoyos en su partido. el 8 de agosto de 1974 dimite y es sustituido por Gerald Ford, quien con posterioridad le indulta.
     Pero el caso del Watergate es sobre todo un asunto periodístico, evoca a la épica de la profesión en la figura de dos jóvenes reporteros, Carl Berstein y Bob Wodward, y la perseverancia de un periódico, el Washington Post. Tras una aparente detención rutinaria -18 de julio de 1972- de cinco individuos pillados in fraganti en la sede del Partido Demócrata en Washington, descubren que detrás de aquella acción hay una red de espionaje alimentada con dinero republicano –J. Mitchel- y un entramado que llega hasta lo más alto de la cúpula de los Republicanos en medio de un período electoral que no impide la reelección de Nixon. En la tarea de seguimiento de la información, al principio en solitario y en exclusiva por el Washington Post, intervinieron también otros factores como el denominado garganta profunda, un exagente del FBI, Mark Felt, que se mantuvo en el anonimato durante casi treinta años hasta que enfermó y con 91 años decidió despejar las dudas ante el Vanity Fair; también el tesón informativo de la prensa para conseguir lo inimaginable, algo con lo que no contaba el presidente.
*Publicado en La Revista

20 jun 2012

Pregúntenme a min # Galego


José Paz

  A comunicación é o sustento das parellas, das empresas, tamén dos gobernos. A nosas vidas réxense pola comunicación. Se comunicas mal perderas oportunidades e dilapidarás o teu crédito. Comunicar ben é complexo. Cando Rajoy chegou ao poder dixo que a comunicación –sabendo xa o que tiña na mesa- era algo prioritario para o Goberno, vistos os feitos calquera o diría. O Goberno transitou por tantas como sorprendentes etapas. A máis salientable a ausencia dos primeiros meses derivando o protagonismo cara a vicepresidenta, coas intervencións ministeriais múltiples tralos consellos dos venres que incrementaron a desconfianza, anuncios ao marxe. As contradicións entre ministros, relatos dispersos, cando non antagónicos dinamitaron a credibilidade. A acción política implica establecer cal é o camiño e dilucidar o destino, e iso é labor tan só do líder.
    Os silencios, tan creativos na comunicación radiofónica, en política son o contrario, incrementan as dúbidas, crean sensación de descontrol. O presidente empregou os silencios por todas partes, como quen agarda a que escampe o temporal e cada vez chove mais. Interveu en sitios inapropiados, tarde, e cando o temporal xa era brutal, empregou saídas coase cómicas como cando no máis puro estilo Mariano pronunciou aquilo de si quere saber pregúntenme a min.
    Tralo rescate financeiro recorreuse aos eufemismos, establecendo unha comunicación de consumo interno cando estamos focalizados a nivel planetario, hoxe as respostas do Presidente non admiten xogos de linguaxe, nin dobreces, nin “retruécanos” posibles. Que tempos aqueles –pensaría Rajoy- nos que Zapatero evocaba a Gómez de la Serna, "as nubes poden ser xemelgas e que o mellor oficio do mundo é o de supervisor de nubes".

*Publicado no xornal La Región 21/06/2012

18 jun 2012

¿Mercados o matones? # Ilustración

De ilustración

José Paz
        La importancia de sacrificarse por un sistema que no duda en sacrificarnos. Un poco masoca, ¿no?

17 jun 2012

La Belleza como enigma # Moda


    De moda

     Noemí Fernández, Vigo,  modelo. 






José Paz

















   Puede que la belleza no sea otra cosa que un enigma dispuesto ante nuestros ojos. La belleza nos sugiere, nos atrapa, nos retiene. Desde O Castro de Vigo, lugar primigenio y fundacional, descubro la belleza en estado puro, la visión grandiosa de una ciudad cincelada al pie de la Ría y de su intensa actividad naviera. Desde esta atalaya fortificada, también lugar de esparcimiento cargado de historia, algunas también bien tristes, en la que se refugian parejas deseosas de quererse, jubilados ociosos y  gran número de jóvenes en práctica deportiva o de la otra, tenemos una de esas visiones que nos ayudan a construir el paisaje a través de la mirada y a reconfortarnos con la naturaleza.
Es Noemí Fernández, una belleza de 26 años, pelo castaño y ojos marrones la que elige el lugar, imagino que a ella las vistas del sitio también en algún momento la dejaron prendada. Para esta joven modelo viguesa lo de la belleza, la moda y todo lo que conlleva no es algo que a estas alturas de su vida le quite el sueño, no desvelo nada, sí que le gusta desfilar. Una mujer con los pies en el suelo,  consciente de ser guapa, pero también de que “chicas como yo hay un montón”. Ante todo humildad y mucha sensatez . Hacemos una sesión larga, jugando con un entorno no siempre propicio y una luz tramposa. El resultado a la vista, acabo de descubrir sin duda el enigma de la otra belleza.

*Publicado en La Revista 17/06/2012

Envolturas de silencio

E l invierno envuelve cada rama entrelazadas entre sí por el frío y la niebla que lo atrapa todo en un escenario de aventura. Todo es ...