16 sept 2012

Doce e melódico, Emilio Rúa # Galego # Moda


Emilio Rúa, cantautor


José Paz















As emocións son coma un traxe, cada quen atura co seu. Como dicía Bucay, pode que non sexamos responsables das emocións, pero si do que fagamos con elas, da súa xestión. Hai xente que nesta viaxe camiña presa de si mesmos, outros sempre van fríos coma témpanos. A creatividade é a ximnasia das emocións, o edificio a construír a través das palabras, da arte ou do que sexa, a mellor maneira de exorcizalas, de domala a fin de contas. As emocións mídense en palabras, escenifícanse ou relátanse coma se foran contos, lugares comúns na causa do home. Hai xente a quen lle emociona todo, capaces de sacarlle chispa á cousa máis mínima, son seres privilexiados. Emilio Rúa exorciza as emocións a través da música, sen presa, con suavidade e sixilo, como se no lo contara todo ao oído. Leva a música no sangue, e o que é mellor, o hábito, as melodías mamadas con naturalidade na casa, sen a impostura do oficio. Síntese cantautor, si, pero sen complexos nin corsés, quen se aventura no camiño da copla, con elegancia e tino e sae indemne, non pode ser doutro xeito. O seu forte son as versións, cun estilo propio e diferenciado, cuestión imprescindible en calquera dos oficios, máis neste.
 A piques de publicar o seu novo disco, máis folkie e con influencias da música norteamericana ( Joni Mitchel, Bob Dylan ),  notámolo un punto ledo, como quen garda un secreto aínda por parir pero seguro de que será do agrado de moita xente. A sesión -no Auditorio de Ourense- resulta cómoda. Camiñamos, conversamos e de cando en vez deixamos que unha melodía esculpa a súa imaxe emocionada.


*Publicado en La Revista 16/09/2012

The Americans #Iconos # Robert Frank


Iconos

The Americans, de Robert Frank

The Americans, de Robert Frank

Robert Frank ( Zurich, 1924), es a la fotografía lo que una oración subordinada a la principal, y no es retórica, lo suyo son literalmente carreteras secundarias, retruécanos de una realidad pura para transitar sobre la llaga. Llega a América en 1947, territorio en el que se incrusta y sobre el que proyecta su mirada inquieta, de intruso,  que no para hasta deconstruir esa sociedad que ensalza la opulencia y el cuerpo colectivo. En ella hay muchas fisuras, muchas muescas sobre la mesa y es ahí, con su particular sentido de lo narrativo donde este ser extraño se posiciona. En 1955 y gracias a su mentor Walter Evans consigue una beca de dos años de la Fundación Guggenheim para fotografiar los Estados Unidos que, lejos de cautivar a los promotores, el resultado les horripila tanto que deciden no publicar el trabajo. Antes había trabajado para Harper's Bazaar y otras publicaciones, y cursado amistad con lo más granado de la generación beat, Allen Ginsberg y Jack Keruac, quienes ven en su trabajo una cierta correspondencia visual con sus propósitos.
Al proyecto de The Americans le dedicó dos años de su vida. 28.000 imágenes sintetizadas en 83, en él trazó una línea muy subjetiva sobre aspectos puntillosos de una sociedad ególatra y materialista, desvelando las desigualdades sociales y raciales. Su mirada incidía en el fondo más que en la forma, a base de fragmentos de una realidad a la que Frank no quiso dar tregua. Nunca fue un fotógrafo al uso, de sujeto, verbo y predicado, lo suyo eran las oraciones subordinadas, y cuanto más complejas mejor. Nadie mejor que él se ha recreado en la "no-foto", en la fotografía mál trenzada, desenfocada y descompuesta con tanta “precisión”. Lo más parecido a un exorcizador de pecados, inquietante y al filo de la navaja. Imágenes desprovistas de alegría que engendran dudas y que al margen de Keruac, quien firmó el prólogo del libro, no encontró editor, al menos en un primer momento. En 1958 fue editado por la parisina Delpirefotos, y un año después por la americana Grove Press. Es que sus imágenes eran como relámpagos sin rayo, pero con la intensidad de una gran descarga necesitadas de tiempo. Poemas desangelados sobre una técnica que era la antítesis de lo aconsajable. Frank ha dejado escuela y una legión de seguidores que periódicamente transitan sobre sus logros estéticos.

*Publicado en La Revista 16/09/2012

15 sept 2012

Sofisma # ilustración

De ilustración

José Paz

 Pienso, incluso actúo...

13 sept 2012

Amor a la catalana # Ilustración



De Ilustración

José Paz

* ¿ Por qué llamarle amor cuando lo que  prima es el sexo ?


12 sept 2012

Futuro Las Vegas # Galego

José Paz

Perder a perspectiva na vida é case peor ca perder altura nun avión de Ryanair. A perspectiva é a que nos permite valorar ben as cousas, acadar a profundidade necesaria, neste caso o futuro. Este país foi creativo até onte. Debeu ser un asunto de meigas, non de fuga de cerebros como salientan. Agora da noite para mañá seremos un gran casino, perdón, dous grandes casinos, e nós coma se nada, nin dar a gracias, coma se o feito de erguer nun páramo douscentos mil postos de traballo fora moco de pavo.
Adelson é un visionario, un mago,  Bañuelos outro, senón que llo pregunten aos accionistas de Astroc. O truco, ladrillo e máis pelotazos sobre o chan. Segundo o Secretario de Estado de Comercio, Jaime García, o feito de que o Goberno aprobara a reforma laboral permitiu que ese homiño parapetado baixo unhas gafas negras e casado por internet focalizara o seu interese nun país amable coma España para erguer hoteis e casinos como se fosen pinos; e nós rompéndonos a cabeza en cambiar o sistema económico, se todo é bastante máis simple.
Un  modelo -o do xogo- que, salvando as distancias, lle funcionou a Lucky Luciano ou a Al Capone non ten porque non facelo agora, tan só hai que adecualo á lexislación vixente. E postos en faena, se de paso legalizaramos a prostitución, que non é traballo, tampouco un delito salvo que o fagas forzado, conseguiríamos aflorar os caudais da economía sumerxida de non menos de trescentas mil persoas que viven na escuridade. Por que  conformarnos con modificar a lei antitabaco para que así Eurovegas estea máis animoso. Por que? Este debe ser un país de oportunidades, a América dos anos vinte, ou a Cuba dos trinta, xogo, alcohol e despelote. Sempre funciona. Unha última maldade, legalizada a prostitución, quen se opoña a exercela por imperativo gobernamental, quedará liberado de subsidios; que é iso de vivir do conto.

*Publicado no xornal La Región 12/09/2012

11 sept 2012

Palabras

En corto
José Paz
   Palabras que se las lleva el viento, palabras de político, palabras de altura y de bajura. Palabras amarradas al paladar, que les cuesta decir y que buscan amarre. Palabras con razón y sin ella. Palabras que semejan insultos, o que directamente insultan. Palabras mudas, palabras elegantes, dulces.
Palabras diestras, que lo dicen todo aunque no se pronuncien, palabras que son ideas. Palabras vacías que apuntan a la nada, palabras floridas que se quedan en lo justo. Decía Voltaire que hay quienes utilizan sólo las palabras para disfrazar los pensamientos. Pues eso…

9 sept 2012

"Cruzo los dedos", Lucía Pérez. #Moda

De moda

Lucía Pérez, O Incio, 1985, cantante.


José Paz






Seguro que la imagen de Lucía  Pérez para muchos quedará durante años asociada al más glorioso certamen de la canción televisiva, Eurovisión, que si no luce todo lo que debe, tampoco se puede decir que sea una estación de paso, entre otras cosas porque su repercusión es de lo más catódica, que en el fondo es lo que importa. Guste o no, la tele sigue siendo la guía espiritual del universo mundano.
 Atrapamos a Lucía y a la troupe que la acompaña, como debe ser por estas épocas, camino de un bolo de verano. Hoy toca Monforte, a pie de torre, atalaya gloriosa desde la que durante siglos se trazaban señales inequívocas de alerta que corrían más que un rayo. Desde allí iniciamos una sesión de lujo en las que la joven de O Incio despliega sus alas como si fuera un pájaro, con una alegría y una disposición que ya me gustaría a mí y a cualquiera que fuera modelo dominante. Una sesión de recurso, a pie de la atalaya que nos vigila, y vigila de paso al paisanaje. Lucía es un encanto, todo sencillez, ante la cámara se presenta Gloriosa, como una verdadera princesa.¡Quién fuera príncipe!

*Publicado en La Revista 9/09/2012

Pasión y fuego, Carmen Amaya #Iconos


ICONOS

Foto: Carmen Amaya, 1940
Autor: Gjon Mili
Revista: Life
Carmen Amaya, de Gjon Mili

http://www.youtube.com/watch?v=39IxR0TatzQ
"yo conocí a una artista que para mí ha sido la más grande que ha dado el baile, era gitana de bandera, un embrujo, una sustancia, un sabor, de la nobleza de esos gitanos que no necesitan más que el agua que va corriendo por el río y las estrellas del cielo: Carmen Amaya", Antonio Mairena. Pocas descripciones emocionadas afirman tanto cono las del cantaor sevillano que trabajó con ella y al que seguramente la guerra privó de mucho más.
Carmen Amaya dejó de vivir en 1963 víctima de una insuficiencia renal que la diezmó hasta la muerte, pero que no le impidió trabajar con sumo coraje hasta el último suspiro en pro de su arte, en "Los Tarantos" de Rovira Beleta, película que no pudo ver rematada, da muestras de ello. Aprendió a bailar al ritmo de las olas, las olas del Somorrostro barcelonés de un lejano 1913 en medio de una prole de gitanos y rodeada de chabolas, a quien una riada impidió nacer en la suya para hacerlo en la de los abuelos. Con cuatro años ya recorría los tablaos de Barcelona y era el sustento de su familia, que más allá de la gracia gitana percibía en ella un talento innato. Carmen era un regalo de la naturaleza, hecha para un baile que recreaba a su manera, metódica, exacta, con fiereza y asombrosas dislocaciones de caderas en las que nunca perdía el equilibrio ni el cuerpo, su arte era infinito, igual que su elegancia y su pasión. Cuesta imaginar una biografía tan intensa como la de esta mujer única, nacida a la intemperie, a quien la calle enseñó todo, la vida, el contacto con los grandes cantantes y bailaores de la época, incluido el gran guitarrista Sabicas, su gran amor, aunque se casara en 1951 con otro guitarrista como Antonio Agüero. Sabicas les presentó a mucha gente en aquel Madrid de 1923, y las giras por toda la geografía fueron la constante, París incluido. El éxito y la fama se hace mayúsculo. La guerra les pilla a ella y a su compañía, siempre familiar, en Valladolid; huyen a Portugal donde son retenidos entre otras cosas porque el lujoso coche en el que viajaban desató sospechas. Aclarado el asunto marchan a América, primero Argentina, donde es sonado el furor que causa su actuación en el teatro Maravillas, intervención de policía y bomberos incluida para imponer orden en las taquillas; está un año en cartel. En el año 41, llega a Nueva York, y comienza la leyenda. Actuaciones en el Carnegie Hall, Astoria, teatros abarrotados, portada de la revista Life. Grande, muy grande, La Capitana.

*Publicado en La Revista 9/09/2012

6 sept 2012

Patriotismo de lata #galego

En Columna

José Paz
  A tristeza de Ronaldo é un tema serio, e non chanceo. O xogador necesita mimos e carantoñas que non recibe, padece o mesmo mal ca o resto dos españois, coa salvidade de que á tropa, a que paga por velo, aínda por riba lle pandean nas costas. En España fai tempo que perdemos a temperanza, a realidade fíxonos demasiado dano. Da noite para a mañá deixamos de ser princesas na procura de consortes para atrevermos a darlle cóxegas na testa ao mesmísimo rei, baluarte, eso din, da democracia. Este país é inxusto con Ronaldo, non sabe como tratar á icona futbolística, unha estrela chea de “saudade” que debemos arroupar para que nos volva a deleitar co seu sorriso e simpatía. Paga a pena, de verdade. O portugués desexa que o mimen coma se fose Messi, e non pide moito máis, cariño e aloumiños, como os que recibe de todas as mozas que se derreten ante a súa figura. Non hai comparanza, que percha, sorriso e fermosura a súa, é que ninguén lle mirou á faciana ao arxentino? É certo que o portugués tampouco merece nin desexa pagar tantos impostos, outra evidencia máis de que os cartos non garanten a felicidade, que despois embárgannos a preguiza tributaria e pedimos consolo.            
   A Ronaldo falloulle a realidade; igualiño a Rajoy ,cunha salvidade, o portugués marca goles para o Madrid e o presidente méteos en propia meta. Un claro problema de realidade, esa variable caprichosa coa que hai que loitar, a verdadeira proba –sen lugar a dúbidas- do algodón. O presidente anunciou en Soutomaior moitos segredos, o máis salientable, que a realidade foi quen de impedir a posta en marcha do programa electoral. Branco e en botella, o programa electoral non se axustaba á realidade, é máis, esnaquizouse contra ela á primeira de cambio. Non había plan B, nin paixón, nin nada. Tantos anos agardando pola pelota e resulta que o contrario tamén xoga, e máis, saíu respondón.

*Publicado en La Región 5/09/2012

3 sept 2012

Septiembre a bocajarro


En Columna

José Paz
   Sin quererlo andamos ya de nuevo metidos en faena, en medio de la nada y dispuestos a pillar, aunque no sea otra cosa que el paraguas y no llueva, un instrumento apropiado -por polivalente-para cuando el destino se presenta incómodo. Entramos en septiembre a bocajarro, en silencio y a bordo de una embarcación frágil, sentados en la popa como debe,sí,  pero temerosos de tanto sinsentido y flagelo injusto. Nadie habló ni habla ya de justicia, porque la realidad se presupone más que maqueada, a semejanza de un ejercicio de trileros en constante desafío. Es probable que siempre lo haya estado, pero antes, o se notaba menos o se disimulaba más. Un mes extraño al que cuesta sobreponerse después de controlada desmesura y escenarios pretendidamente ociosos, de festejos grotescos de raíz eterna y voluntariosos extras, cerveza en mano.
La tropa llega con lo justo, con poca fe a la que aferrarse, de hecho ni se les oye. Ay, qué vuelta al cole, Dios mío, con los libros de texto a precio de lujuria. El curso político también arranca de nuevo. Lo del IVA va a traer cola, seguro. Hay medidas que se entienden mal o simplemente no se entienden. Aunque Rajoy apunte que será lo que nos salve la educación y la sanidad. Ya veremos si no es otra afirmación más para arrojarla al saco del debe, que éste sí que va maltrecho. Uno que se apunta al clásico del "sólo sé que no sé nada" y le diría al presi que la economía es materia seria pero la sicología también y el ser humano se rige por instinto y sensaciones, y si te matan la alegría ya puede haber mil fiestas. En Galicia a lo nuestro, que lo del adelanto electoral promete, claro que sí. Unos por recoger velas antes de tiempo después de una legislatura que contar cuenta, numéricamente sí, pero nada más. Con replegar velas no se navega. Los otros por sentirse liberados in extremis y sin batalla, y como no, también las sorpresas, ¡ay las sorpresas!

*Publicado en La Región 3/09/2012

2 sept 2012

A quen non lle gusta que o chamen guapo? María Mera # Moda


 De Moda
  María Mera, 26 años, actriz

José Paz







 Hai verdades a medias e mentiras bárbaras. Feijóo non mintía cando dixo que quedara con ela, con María Mera, Boqueixón (A Coruña, 1986), unha moza loira, alta e moi delgada, naquel acto con militantes que non era, no que saiu escaldado, traicionado polo subsconsciente, anunciando unha cita que non era, ou si que o era pero non tanto. Feijóo non dicía a verdade, pero tampouco mintía, en realidade o que facía era unha declaración de intencións en voz alta, como tantas veces, ou así o ve servidor. Non hai nada como apostar pola política-ficción. Feijóo saíu da polémica como poido, a rastras, déronlle por todos os lados, e María -que agardo disculpe a miña ousadía- alucinou un chisco. Outro moscoso máis -pensaría ela- lanzando piropos en público e co megáfono na man, perdón micrófono.
    A estas alturas, a moza está máis que afeita a que a piropeen, a que asubíen, e a chamen guapa pola rúa. Que se non corresponde, ou resulta machista, un xa escoitou cousas máis grosas e doentes, e non pasa nada. A súa fermosura é unha evidencia, unha verdade prístina contra a que no se pode, nin debe loitar. Durante parte da sesión que realizamos en Compostela os piropos foron o soniquete de fondo, a música melodiosa, e nós impávidos, así, traballando coma si nada. A quen non lle gusta que lle chamen guapo?

*Publicado na Revista 2/09/2012

Envolturas de silencio

E l invierno envuelve cada rama entrelazadas entre sí por el frío y la niebla que lo atrapa todo en un escenario de aventura. Todo es ...