Loucura todo

“ No es necio el que hace la necedad, sino el que, hecha, no la sabe encubrir”, que dicía Baltasar Gracián. Valoracións ao marxe, non sei se o de baixar o límite de velocidade foi unha medida moito, pouco, ou nada meditada, tan so deduzo, visto o acontecido, e non fai falla aplicarlle moita intelixencia para deducilo, que se realmente o foi, non o parece, e se non o foi, tampouco, por non sabelo disimular. Ou como apuntaría de novo Gracián, “hanse de sellar los afectos, cuanto más los defectos”.

Ata os borbóns

“Atrévete a pensar”, así reza o anuncio dunha universidade nun xornal. Non sei se este lema, o de pensar, é a medicina que necesitamos. Creo que o que máis nos urxe comeza a ser un psiquiatra, arxentino?, que nos aplique unha terapia de choque contra o caos mental ao que nos teñen sometidos.
A psicoloxía, os estados de ánimo colectivos van moito máis alá do que nos podemos imaxinar. A confianza no desenrolo de calquera actividade diaria é fundamental, tanto no eido individual como no colectivo e esta batalla estámola perdendo.
Tralos incidentes de onte no parlamento catalán rapidamente os máis molestos co movemento popular amplificaron o erro, que non é o primeiro, houbo demasiados dende que se iniciou o acoso físico aos políticos. Burgueses e acomodaticios como estabamos, á xente lle custou botarse á rúa, aínda que tralo esforzo esta non vai querer regresar a casa; necesítanse presas, solucións urxentes que o propio funcionamento do sistema impide. Hoxe as críticas lle chegaron ao príncipe Felipe, que tivo que escoitar as súas nun acto académico. El non é o culpábel, tampouco o ministro Gabilondo que o acompañaba, pero é xusto pensar que nun estado de frustración polos horizontes perdidos, as queixas camiñen cara onde se perciben incomprensíbeis diferencias. E ninguén desexa ser carnaza das quenllas.

O desenlace fatal

Non importan os motivos, nin as causas. É probable que de entrada nos sintamos indefensos, doídos e ata molestos con nós mesmos. Irritados polo despiste, ou por actuar con debilidade e non medir o fatal desenlace. A primeira sensación sempre será de rabia e impotencia. Sentiremos a incerteza do acontecido, o desexo de superalo trauma, a angustia de ter que recoller os anacos de cristais mesturados coa marmelada que irán directamente ao lixo. Preguntarémonos por que a ti, por que o recipiente tiña que estar cheo e non baleiro e así evitar un maior trauma. O instinto de superación diche que debes pensar en positivo. Ao recoller un vidro do chan tamén percibes certa sensación de alivio, de liberación, de sorte. A sorte de que non sexas ti quen se esnaquizara contra o chan.

A política da cultura

Nin aclamacións, nin clamores, nin críticas exacerbadas nin soflamas de amor. Enfrontámonos a nivel municipal a unha lexislatura na que persisten retos cada vez máis importantes, e sabedores de que coa crise a cultura será a primeira en sufrir recortes. 

Falo de cultura, que tal como  onte diagnosticara Isabel Pérez, futura teniente de alcalde da cidade de Ourense, é unha área “suxeita á transversalidade”; como todo. Cultura é o deporte, o urbanismo, a economía; tamén as infraestructuras, o medioambiente, o termalismo; cultura é todo o que atinxe ao ser humano, pero tamén é certo que convén non confundilo todo en aras de clarificar os horizontes. Creo que a cidade na que vivo é rica en moitas cousas, herdadas a maioría; o legado intelectual e literario é o orgullo de todos os galegos. Tamén a excelsa cultura inmaterial, maiormente ligada á terra, que de xeito cíclico representamos. Magostos, os Maios, o Entroido, as festas do Corpus, a Semana Santa, etcétera adquiren sentido sempre amparadas na tradición.
Temos iniciativas que funcionan, relacionadas co teatro, o cinema ou os festivais de música, repercutindo na economía local, argumento que as xustifica, e fidelizando moitos públicos.
O debe penso que está nas infraestructuras expositivas, erráticas e confusas, nas que a programación é unha sorpresa que non é o mesmo que sorprendente, sen un fío rector ao que acudir, e moi afastadas do que acontece na comunidade galega. Sen ter unha política clara nas infraestructuras existentes, o gran reto vai a ser agora a qué se vai dedicar ese novo espazo cultural do Banco de España, e a quen vai a estar dirixido. Se non se supera a esfera do local dificilmente terá outro interese que o anecdótico. O problema da xestión cultural é precisamente a ausencia da mesma, non é cuestión de abrir os espazos máis nobres á cidadanía nun exercicio de democracia artística, senón de clarificar e visibilizar obxectivos e destinatarios. É certo que de cando en vez emerxen exposicións de interese, pero a falla de comunicación, de fidelización e de traballo curatorial ou de programación arruínan os logros. 

A cultura a de ser un sector estratéxico que repercuta no emprego e na promoción da cidade, como? Estamos necesitados dun espazo dedicado á Xeración Nós, a nosa sinal de identidade, tamén dun museo da cidade que albergue aqueles elementos urbanos que reflictan os orixes, necesitamos xestores involucrados que fagan milagres cos orzamentos dedicados a estas áreas. Temos futuro? Moito.

Enredados

Quen non coñece a algunha persoa “abducida” pola rede? Unha desas que teñen máis vida dentro que fóra. Sen ir máis lonxe, esoutro día escoitei a unha moza dicir que almorzaba co Facebook; mira que non haberá mellores compañías. Todos nós estamos seducidos pola internet e as súas posibilidades, aproveitámonos da súa inmediatez, dos seus contidos, incluso lle damos á parola nesa especie de nova ágora creada. Referímonos a ela como futuro, e é presente. Algúns tamén a ven como a alternativa ao vetusto xornalismo profesional, argumento pouco convincente, aínda que no fondo compartan certas premisas e difiran nas máis importantes, entre elas o que coñecemos como rigor, ou os dereitos que amparan ao lector, esixidos ás empresas xornalísticas. Onde comezan as miñas discrepancias? Nunha moi simple e pragmática, cantas persoas das que ti coñeces viven da rede?

Engulir un sapo

O seu aspecto é repelente, a pel, áspera e serodia. Ao mastigalos sentirás repetidas náuseas, froito do teu maxín e da fricción da pel contra o padal. Despois do primeiro todo será moito máis fácil.

C´est la vie

É curiosa a épica do xornalismo, a efervescencia de cartón pedra de onte dilúese hoxe cal balsa de aceite. É certo que as prazas seguen cheas, non de xente, si de fermosa poesía pintada, de ánimos de subversión e de desexos de loita. Os xornais tradicionais, aplicando a lóxica das novas, miran hoxe cara outro lado, ás molestas concentracións tan só lles quedan espacios residuais. O 15-M xa non é noticia nin no twitter. Quen lle bote unha ollada aos tuits decatarase de que todo foi un espellismo, e o que onte simulaba eterno hoxe resoa baleiro, infantil. As novas mandan, e os resultados electorais amotináronse cara unha dereita que agora reclama para si unha lexitimidade polarizada, a anos luz do plebiscitado. As furnas enchéronse de votos en branco e certos partidos tiveron máis representación. Velaí os logros das protestas. Mentres ao PSOE acumuláselle o choio, trala toupada electoral ábrese o proceso de primarias. Os mercados seguen voraces, esixindo até a última gota, léase reducción de déficit, sabedores de que trala globalización económica goberne quen goberne farano para eles. Sinto desacougo ao pensar que Dominique Strauss-Khan era a nosa esperanza.

Prohibido reflexionar

“Si votas igual, te joderán igual”

“Enseñamos democracia”

¡No Pasarán!

“Si no nos dejan soñar, no os dejaremos dormir”

“No queremos ser marionetas de políticos y banqueros”

“Yes we camp!

Spanishrevolution.

Sin casa, sin curro, sin pensión, sin miedo.

Desabrochen el cerebro tan a menudo como su bragueta.

Menos construcción, más educación.

¡Indígnate!

¡Prohibido prohibir!

No nos representan.

¡Democracia Real Ya!

(…)

Nota: que los árboles no nos impidan ver el bosque.

Asasinos de imaxes

Descoñezo se estaba armado. Antes de ser arroxado ao mar envolto nun lenzo branco e mirando cara a Meca, a Osama Bin Laden perforáronlle o cranio cun subfusil Mp5 de 9 mm.; as paredes da peza quedaron ensanguentadas con restos de masa cerebral espalladas por toda a sala. Minutos despois de provocar o óbito, membros dos ´Seal` que participaron no asalto tomaron imaxes a conciencia tanto do cadáver como dos outros restos. Hoxe o debate moral de Occidente é se seriamos capaces de soportar a crueldade das imaxes tomadas.

El futuro no era así

As cicatrices do artista

A arte contemporánea está sometida a unha deriva perigosa. Quen reduza a arte a unha mercadoría máis do espectro da inmediatez comunicativa estaría subordinando argumentos nada desdeñables como o proceso creativo, aspectos ideolóxicos, a resposta da crítica e a do propio público.
     Todo temos unha idea do que son as feiras de arte e a propia relación de estas cos medios. É curioso como entre esa marabunta obxectual sempre unha serie de pezas visibilizan máis que o conxunto, asidas estas á comuñón cos argumentos máis terreais e polémicos.
     Un tanto ao marxe destas cuestións, Vanesa Díaz e Juan Adrio fixeron a dúas mans un proceso de tese para a sala Alterarte. O resultado, un tanto árido e disperso, centrado máis no proceso de creación que no estrictamente obxectual, deixa a un lado a visualización plena do espazo. Un conxunto de pezas que fan da minúscula sala un exercicio cargado de complexidade ao que, por momentos, nos costa seguirlle o fío. Ninguén dixo que a arte tiña que ser doada. É precisamente no momento creativo, nos previos a este, nesas motivacións que levan ao artista a camiñar nunha ou outra dirección “nesa loita contra a capacidade de fabulación dunha idea” nas que se centra esta parella artística. É o punto de ignición, segundo o comisario Ramón Rozas. 
     A exposición, na que proliferan todo tipo de soportes, ten momentos moi poéticos como os deses pequenos lenzos suturados que nos deixan entrever as feridas, “lenzos que se recuperan da perda”. Outros que fan do baleiro un momento máis, á semellanza da propia natureza, como o do tecido de araña. Ou ese máis intenso e sutil do “tempo suspendido” da lúa chea que podemos percibir a través dunha Venus embalsamada. Son precisamente das feridas onde xurde o feito creador do artista, momentos dolorosos que dan paso a outros de deleite. A mostra non é brillante, a intención é outra: reflexión e análise; e a reflexión cínguese a ese efecto circular a través das obras que iluminan o conxunto e foxen do inmediato. 
Jose Paz, en La Región 3-05-2011.
Sala Alterarte, até o 6 de maio "el futuro no era así" de Juan Adrio e Vanesa díaz.

Que culpa teñen os peixes?

Seica Bin Laden non criará malvas, porque para criar malvas hai que estar morto e enterrado. Trala persecución peliculera que tivo lugar onte á noite no entorno residencial de Abottabad (Paquistán) a intelixencia norteamericana decidiu que o mellor para tan odioso individuo era que se fixeran cargo del os peixes, evitando así que outro país tivera que asumilo morto. As reaccións en USA foron de xúbilo, raudos estiveron tamén os nosos mandatarios facendo de palmeiros ante tan sorprendente nova. Obama está exultante. A vinganza cumprida, e co ínclito no fondo do mar evitaranse homenaxes. Que Obama non merecía o Nobel da paz é unha evidencia. Que ao mundo lle falta intelixencia, unha conclusión barata. Teño a impresión de que rematar así coa vida do máximo expoñente de Al Qaeda é o máis parecido a metela man no interior dun avespeiro, facer presión e pensar que sairás indemne. Hoxe os peixes aliméntanse coa encarnación do mal.