15 abr 2012

Sinergia #Ilustración


De ilustración





José Paz
    
              Sinergia

Manuel Outumuro, el fotógrafo de moda. #La Revista


DE MODA  
                   


José Paz

José Paz


José Paz


Hay pocas personas del entorno de la moda que puedan “presumir” de su sabiduría acerca del mundo del traje y la indumentaria como Manuel Outumuro; como fotógrafo de moda, en un país donde a nadie se le regala nada, a él lo han situado desde hace más de una década en lo más elevado de la cumbre. Sensibilidad, sobriedad y sencillez, valores que aprecia en la obra de Cristobal Balenciaga, diseñador del que acaba de presentar una exposición de fotografías con  los diseños del de Getaria expuestos en el museo que lleva su nombre, son los mismos argumentos que un servidor aprecia en su trabajo como fotógrafo.
    La sesión con él por el Santiago pétreo y hermoso que todos admiramos transcurre a golpe de conversación y complicidad, es delicioso escucharle y un placer que haya aceptado posar para La Revista, tarea que obviamente no es la suya y así lo hace saber, pero que asume con disciplina; todo gesto para alguien acostumbrado a tratar con lo más granado de lo/as modelos patrias. Afrontamos la tarea con paciencia y trabajo, hasta conseguir un resultado interesante. Manuel nos regala un perfume de sesión muy especial, en un estilo sobrio y elegante que encaja bien con el marco, él dibuja una y otra vez las aristas sobre las que desea reinar, los pasos a seguir para atrapar un personaje, él suyo, metido por un día en la piel de sus modelos. Va dejando caer parte de la técnica, de sus propios métodos de trabajo, repitiendo para sí sus propias mecánicas para meterse más en el papel, como esa de moverse con naturalidad hacia deleante y hacia atrás. Y un servidor aprende, o así lo cree. Gracias, Manuel.
José Paz

14 abr 2012

Elise y los saltimbanquis #Iconos

Elise Daniels, de Richard Avedon



      ICONOS        

    En esta magen primeriza de Richard Avedon se encuentran no pocos guiños a algunos de esos autores franceses, Brassai, Bresson, que hicieron de la fotografía de calle pura poesía, pero también refleja el  desembarco de la potente industria visual norteamericana sobre un escenario, el del París de postguerra, frío y brumoso, que a duras penas se recuperaba del miedo.
    De Avedon podíamos haber escogido cualquier otra imagen,  pero ésta es significativa de una época en la que él ya figuraba como fotógrafo estrella de la Harper`s Bazaar, publicación en la que estaba como director artístico el gran Alexander Brodovitch. Las razones por las que uno se decide por una imagen y no otra radican en el subsconsciente; en ésta,después disfrutar del trabajo de Manuel Outumuro, el hecho que la maniquí Elise Daniels -una de esas primeras top models norteamericanas- estuviera ataviada por  un traje del taller de Balenciaga, creo que han sido razones de peso.
    Las imágenes de Avedon, como quien desea desprenderse del glamour de la moda, siempre apuntan al desconcierto, al drama, a lo abyecto. Cada otoño sus fotografías de las colecciones de la moda parisina eran un acontecimiento mundial,  rápidamente se convertían en auténticos iconos del género.  Aunque el americano también ha fotografiado mucho en color, incluidas innumerables portadas de la revista Harper’s Bazaar, es en la abstracción que toda imagen en blanco y negro genera donde ha alcanzado mayores cotas de maestría, con un rigor cuasi absoluto en el  copiado, en la precisión del tono y de la luz exacta con la que describe la escena.
     Hay muchos elementos en esta imagen que nos enamoran, empezando en primer lugar por la troupe de acróbatas que enmarcan la escena donde se encuentra Elise, donde se genera un estado de ambigüedad sobre la realidad, para pasar después al fondo de la escena donde se descubrimos a ese señor particularmente trajeado detrás de la modelo, y de fondo una descascarillada fachada a juego con los harapos de la troupe y algunos de los presentes. La belleza, la elegancia, la pose majestuosa de Elise se nos presenta casi que obscena, que  lo es, la grisura del marco no hace sino acentuarla. Avedon estaba iniciando con Harper’s una trayectoria brillante que duraría hasta finales de los sesenta época  que lo llevaría hasta Vogue.
    
Autor. Richard Avedon
Imagen:  Elise Daniels with the Stret performers, octubre de 1948
Revista: Harper’s Bazar

Catorce de abril...#Ilustración


José Paz


       Catorce de abril...

12 abr 2012

Espiñas coroadas



Carlos L. Bernárdez, Lito Portela. José Paz
                                    

    O proxecto Estado Critico da sala Alterarte encara a recta final.  Nesta  penúltima intervención,  a instalación escultórica erixida por Lito Portela (Cangas, 1958), contou  coa colaboración, ademais do comisariado de Carlos L. Bernárdez, do músico Xulián Hernández (unha intervención sonora ben desacougante)  e a do escritor e actor Manolo M. Romón.
   O proxecto escultórico aborda  una serie de cuestións comúns á escultura e arte contemporánea en xeral, aquelas que lle afectan ao home e aos modos de relacionarse co mundo. A realidade proxectada a través destas esculturas, unha serie de elementos cuxa utilidade práctica foi anulada - unha escada, un banco, e un marco de espiños- tan só responden a unha intención, a de provocar no visitante unha reacción, a necesidade de reflexionar sobre  a propia realidade que nos vén dada, e as relacións en si mesmas entre os homes  cada vez de maior hostilidade.
   O aspecto crítico da obra de Lito, a mensaxe inequívoca, os lugares comúns que toca, enfróntase tamén as súas propias contradicións, comezando polo feito de presentársenos cun acabado tan exquisito  para lanzar unha mensaxe en si mesma ben crúa. A proxección dunha realidade noutra, a ambigüidade nas referencias visuais, as distorsións de tamaño, a incidencia en aspectos sesoriais son algunhas das armas que fan fascinante a escultura actual, pero esixen dosificarse moi ben en pro de garantir os resultados.

Exposición de Espiñas Coroadas, de Lito Portela. Sala Alterarte, Universidade de Vigo Campus de Ourense, até o 1 de xuño. 

11 abr 2012

Os nenos dan desgustos


José Paz

    Froilán pegou un tiro no pé cando manipulaba unha escopeta non apta para a súa idade, Mariano Rajoy tamén pegou o luns de Pascua unha nova perdigonada de “altura” nas partes baixas dos españois. Froilán andaba de caza por Soria en compañía do seu pai, Jaime de Marichalar; Rajoy, non, o presidente saía do Senado despois da sesión de control ao Goberno, ao rematar, moi afectado despois de ollar cara as novas feridas abertas no corpo inerte dos españois, non só non fixo declaracións aos medios - tan só se lle escoitaron uns balbucidos - senón que lles escapuliu polo garaxe. A estas alturas, a vida -tampouco a educación- do pequeno Froilán corre perigo, o da Saúde e a Educación dos españois está por ver.
        Esperanza Aguirre, que sempre anda de caza, tamén se disparou nun  pé, e non foi un accidente, ela fíxoo aposta. A presidenta colleu a escopeta, botouna ás costas e apresurou o seu paso camiño da Moncloa onde ao chegar, diante de todos, os medios e o presidente, apuntou directamente ao pé e pulsou o gatillo. Bang, bang. O estrondo seco e a crueza do impacto enmudeceu a todos, comezando por Mariano, aínda que este algo sospeitaba. Esperanza ergueuse do chan onde caera, e con evidentes mostras de dor, amentou a bicha, a das Autonomías, propoñendo ela, que  representa  á  Comunidade máis ficticia de todas, a abolición e a devolución das súas competencias coa premisa de aforrar unha chea de millóns. Mentres, os pais da coase inalterábel Constitución rebólense na tumba, os nacionalistas encolerizados amotínanse, e dende Europa vixían ledos. Tamén os sufridos contribuíntes colapsan a rede da Axencia Tributaria na procura dunha devolución urxente.

   *Publicado no xornal La Región 12/04/2012

8 abr 2012

Autocrítica #Ilustración #Fotografía



                              Autocrítica

José Paz



7 abr 2012

Remi Díaz, un maniquí de altura #Moda


José Paz
  Seguro que gran parte de vosotr@s a estas alturas ya estáis pensando que la verdadera belleza, la que verdaderamente importa, es la interior. Seguro. Algunos, los más sensibles, apuntareis que ésta tiene que ver con el estado de ánimo. También, estarán aquellos otros que pensáis que todo esto no es más que un débil y frívolo argumento, porque la belleza no deja de ser flor de un día; a ninguno de vosotros os faltará razón. Aunque en realidad lo que en el fondo creo es que ante las imágenes de un palmito de impresión como el del limiano Remi Díaz lo que realmente nos corroe a todos es la envidia ante la evidencia, la sana por supuesto.
   Con Remi quedamos en Xinzo de Limia, lugar desde donde se proyecta al mundo y donde trabaja como bombero, un argumento tan terrenal que seguro le ayuda a tener los pies en la tierra. Después de haber sido Mister Ourense y Mister Galicia 2010, lo más sonado en la trayectoria de este mozo de 29 años ha sido el hecho de protagonizar la portada de la disputada revista Men’s Health, tras una dura lucha en la que sus rivales quedaron justamente apartados.
   La trayectoria profesional del modelo limiano, al margen de los concursos de belleza, le ha llevado a desfilar en infinidad de pasarelas, cuestión que a la hora de posar se nota. Elijo para las fotos un paisaje tan específico como las parcelas de los outrora anegados terrenos de la Lagoa de Antela, a medio camino entre Xinzo y Sandiás, escenarios sobre los que resaltan los reverdecidos campos de trigo. Tamaña escultural belleza cincelada a base de esfuerzo recorta a la perfección sobre el escenario, por momentos tengo la impresión más de estar modelando una escultura griega que trazando una sesión de fotos. El resultado, espectacular, gracias a Remi.

 * Publicado en La Revista 8/04/2012











El cumpleaños #Enbreve



     Su rostro reflejaba la apatía. Hacía tiempo  que sospechaba que todo aquello no era más que un burdo engaño, que la verdadera fecha de su cumpleaños no se correspondía  con la que en ese momento anunciaban por megafonía. Algunas veces lo hacían así, ciertos médicos pensaban que era una buena manera de comprobar la reacción de los internos, primero comunicaban sus nombres, después les  felicitaban. Algunos comenzaban a dar saltos de alegría, a otros el dato les resultaba intranscendente. En el caso de Elías el anuncio tan sólo sirvió para ahondar un poco más en su desesperanza,  no recordaba el día de su nacimiento salvo que era en invierno y aquel día hacía un calor sofocante. Lo que él deseaba de verdad  era regresar de una vez al inicio de la historia, estaba seguro de su inocencia.
     La mañana velada  con la neblina en la que lo habían sacado de su hogar –al que jamás regresaría-  fue un verdadero  mal trago, ¿por qué a  él que nunca le había hecho nada malo a nadie? Se preguntaba una y otra vez aquellos primeros días, así hasta que la medicación lo situó en una suerte de trance, en una especie de baile en el que su pareja ya no  fue  otra que el desconsuelo.  De vez en cuando, sin saber por qué pintarrajeaba cruces en las paredes de la estancia.

José Paz

4 abr 2012

Retratos da política


José Paz

   Canto pagaría vostede polo seu retrato? José Bono pagou 96.000 euros, e non do seu peto; é a tradición. O pintor, Bernardo Torréns, un descoñecido. O seu predecesor no cargo, Manuel Marín, nun xesto  de gran “radicalidade” mudou o lenzo por unha fotografía de Cristina García Rodero, custou 30.000 euros. O gusto pola arte é extensivo a todo o poder, presidentes do Congreso, ministros, presidentes de Goberno, incluso hai un espazo propio para parlamentarios ilustres. Pero neste país de poder descentralizado o hábito de erixir pinacotecas entre políticos non podía quedar aí, megalómana actitude chegou tamén  ao poder autonómico, provincial e local.
   Historicamente moitos artistas viviron e medraron ao calor do poder,  especialistas en arrimarse aos políticos para que estes soltaran a pita. O gusto foi mutuo. Rotondas, edificios públicos, estancias municipais e provinciais dan fe delo. No caso do Congreso e do Senado, ao marxe da mediocridade dos resultados, son escasas as excepcións de artistas de valía recoñecida que figuran na extensa pinacoteca, que non exentos de polémica, como o retrato de Álvarez Cascos, de Antonio López, polo que se pagaron 194.000 euros na Marlborough, galería na que traballaba a súa actual muller. Dous ex-ministros, Pilar del Castillo e Juan López Aguilar, decidiron, mercé a un autorretrato, deixar constancia das súas habilidades pictóricas.
  O problema desta tradición tan pouco edificante non está no custe, que tamén, senón na arbitraria decisión do interesado de encargar o seu retrato, cuxa motivación seguro non é artística. De facer unha puxa pública polos lotes expostos, o máis probable é que non se recuperarían nin os custes materiais.

  *Publicado no xornal La Región 5/04/2012

1 abr 2012

Nuestra verdadera Marilyn


ENFOQUE         
                                  Silvia Superstar
  Silvia está de vuelta, la explosiva cantante de The Killer Barbies y Aerolíneas Federales se une, después de su proyecto en solitario, a Los Fabulosos para ponerle voz a sonidos instrumentales de inspiración años 50-60. La nueva compañía promete, tiempo al tiempo.
     Es obvio que la escena musical viguesa ha dado momentos maravillosos, unos ya en el recuerdo y otros que milagrosamente sobreviven, pero de todos ellos, el personaje de Silvia Superstar, al margen de vistoso, es el más internacional, con frecuentes visitas –no de turismo- a los Estados Unidos, Japón o Alemania. Ella ha creado un personaje potente, con incursiones incluso en el cine brumoso y gore de Jess Franco, casi nada. A Silvia la conoce y reconoce todo el mundo, en el local vigués donde quedamos, Black Ball, se custodian fetiches fascinantes para aquellos amantes de la estética serie b, fantástica; también objetos de los años 60 y 70 con los que revivir momentos claves de una época importante en la cultura popular.
    Silvia tiene tan memorizado su personaje que incluso con los ojos cerrados sería capaz de darle cuerpo. Pocos personajes te devuelven con tanta generosidad el trabajo empleado en cada toma como el de ella. Elige, me imagino que para estar en línea con su banda madrileña, un look muy años cincuenta, Betty Page, Marilyn, con quien por momentos provoca destellos casi clónicos.
  En fin, un placer fotografiar a Silvia, auténtico referente visual y musical de la escena viguesa.



José Paz

José Paz

José Paz

José Paz


José Paz

José Paz

José Paz

Envolturas de silencio

E l invierno envuelve cada rama entrelazadas entre sí por el frío y la niebla que lo atrapa todo en un escenario de aventura. Todo es ...