2 sept 2012

Carla Bruni, la chica que no valía nada # ICONOS


ICONOS

Foto: Carla Bruni, 1993
Autor: Michel Conte

Carla Bruni, de Michel Conte, 1993

  Es probable que a estas alturas la ex-modelo, ex-primera dama, cantante sobrevenida y actriz ocasional, Carla Bruni, esté de nuevo embarazada, o no, el asunto es suyo. La chica es popular, un poco patrimonio de todos y por eso nos fijamos en ella. Quien fuera musa de Yves Saint-Laurent lleva desde siempre ahí, en el candelero, que es todo un arte. Sorpresa morrocotuda fue verla rea de los encantos de un político lenguaraz y de buen carácter como Sarkozy, pequeño amo del universo que dirigió los designios de los franceses hasta ayer; de lo más morboso verla en actos públicos con otras primeras damas que se medían con ella, y ella como si nada. Ahora Francia es otra cosa, en el Elíseo mandan otros, y a la buena de Bruni le corresponden saborear otras mieles. Servidor la imagina canturreando al oído del bueno de Sarko y diciéndole aquello de “Quelqu´un m’a dit” o “No promises”.
    Lo de hacer pública su relación con el ex primer ministro con el mandato en curso, es inaudito, la bomba, dos primeras damas con el mismo chaflán, qué grande este hombre. Coincidiendo con su apoteosis de popularidad mediática (entre las razones que el electorado francés restregó en la cara a la hora de la reelección estaba eso precisamente, su pasión por los medios y el que vieran al hijo de la “grandeur” demasiado concentrado en su asuntos, aunque nada comparable a Berlusconi) un coleccionista alemán, Gert Elfering, sacó a la venta una colección de fotografías entre las que se encontraba una muy conocida de Carla Bruni, elegantemente desnuda con la única protección de sus manos para taparse el pubis. Por la imagen otro coleccionista, este chino, del que se desconoce la identidad, se aventuró a pagar 91.000 dólares, que no es moco de pavo. Eso sí, la valiosa imagen no superó en la subasta el precio de otras en lote, como una de Brigitte Bardot realizada por Avedon, 181.000 dólares. La locura por la Bruni no se sabe si fue calentón del coleccionista, la pareja estaba en el cenit, se habían casado en febrero y no se hablaba de otra cosa. De hecho, un año después, otra copia de la misma imagen no pasó de los 6.000 euros, que tampoco está nada mal, en otra subasta la puja quedó desierta. Seguro que el hecho de que la popularidad de la pareja haya caído en picado tendrá algo que ver con el asunto. El autor de la imagen es Michel Conte, un prestigioso fotógrafo de moda que durante su carrera como modelo la fotografió en numerosas ocasiones.

*Publicado en La Revista 2/09/2012

30 ago 2012

Xogando co lume # Gaelgo

José Paz

  En Fahrenheit 451, Ray Bradbury, ergueu unha horripilante trama para describir o futuro. Bradbury amaba tanto os libros que temía perdelos, ou o que sería peor, velos destruídos, como pasou coa biblioteca de Alexandría, queimada e arrasada. O protagonista da novela, Montang, un bombeiro cuxa misión non era a de sufocar incendios senón a de provocalos, queimaba libros por encargo gobernamental. Nese país de ficción estaba prohibido ler porque eso lles obrigaría a pensar, e o feito de pensar lles impediría ser felices, e o goberno non desexaba que os seus concidadáns foran infelices. Por sorte, Montang mudou de actitude. Para que ler diría Bradbury, si existía a televisión, que cinismo o diste home! Fahrenheit 451 é unha novela premonitoria, a tele de entonces hoxe sería a rede.
    Dicir que a algúns membros diste goberno lles molesta a cultura sería, ao marxe de inxusto, unha esaxeración, aínda que por momentos –suba do IVE– insistan no contrario. A felicidade é un logro persoal, a simpleza non. Nesa caixa de resonancia incontrolábel que é a rede escoitamos declaracións“asombrosas” de políticos de posibles que semellan vivir nun Fahrenheit 451 actual, que é a temperatura á que arden os libros. Na casa destes prohomes fai tempo que arderon todos, e non os botaron en falta. Nin hoxe nin onte a cultura necesita grandes axudas, tampouco inimigos “declarados”. Desde sempre –algúns políticos sábeno– a industria cultural demostrou ser coraxuda, espartana, a quilómetros do luxo. Pero hoxe o goberno vai camiño de ser a luz escura da cultura, do idioma, o oxímoro da vida. A decisión de subir o IVE é un xenocidio á intelixencia, unha medida contraproducente que tralos recortes xa vividos nun sector agonizante será o acabouse. A cultura é un dereito, unha necesidade vital que o Estado debe amparar, protexer como ave en extinción e non o contrario.Un incendio non se apaga con queroseno por moito que o intentes.

*Publicado no xornal La Región 30/08/2012

26 ago 2012

Jeff Koons & Cicciolina # Iconos


Iconos

Imagen: Jeff Koons y Cicciolina, "Ponies", 1991
Autor: Jeff Koons
Jeff Koons y Cicciolina
Jeff Koons
     Jeff Koons siempre ha sido un caradura, un vendedor, un artista capaz de convencer a todos de que sus obras son canela fina y no lo que parecen; Ilona Staller, Cicciolina, siempre ha sido ella, una actriz porno con las ideas bien claras. Ambos dominan el “show bussines”. Su boda no fue flechazo, si no una simple relación laboral entre el artista de fama que trataba de superarse a sí mismo, y la pornostar enarbolando una bandera en el terreno propicio, léase en la cama. Ella creyó que harían una película porno, el norteamericano también. A Koons el sexo le apasionaba, a ella ni te cuento, era su oficio. El artista se inspiró en los clásicos, en Adán y Eva, en la premisa de superar cualquier sentimiento de vergüenza y culpabilidad; así fue, al pie de la letra, sin censuras y en rabioso coito para que quedara para la posteridad. Sexo sin dobleces a la vista de todos, un trabajo de difícil digestión a medio camino entre la pornografía y el arte. Lo del matrimonio llegaría a los postres y duró lo de un suspiro, léase nada, en 1992 la pornostar y el artista se separan, de la relación entre ellos nace Ludwig, e interminables disputas. Un niño que Cicciolina arrebata a pesar de que la justicia norteamericana concede la custodia al artista y sobre el que Koons establece un duro pleito. Koons no pierde el tiempo y convierte el anhelo por el hijo que no puede ver en un motivo más de inspiración, mudando a partir de ahí su arte subido de tono en un argumento pueril al alcance de los ojos un niño. Son las “Celebration series”, coloristas y pulcras esculturas de objetos propios de la infancia que tanto gustan a los museos de todo el mundo.
     La serie que realizó con Cicciolina, “Made in Heaven”, es una obra de nivel para un artista cuya fuente de inspiración radicaba en la cultura popular, en lo kitch,  y que a partir de ese momento apostó por convertir sus pulsiones sexuales, su propia piel, en lienzo. No ha sido el único, sí en el método. El hecho de recurrir a una actriz porno y a su particular atrezzo de paraíso de cartón piedra le pareció un truco sencillo, se equivocaba. Ambos sabían venderse, ella aprovechó el affaire para promocionar su carrera, y Koons luchó porque en aquellos coitos filmados se apreciara intención y sutileza. Pero semejante material no le ayudaba a recuperar la custodia del niño, razón por la que se restringió su difusión. O eso dijo.

*Publicado en La Revista 26/08/2012

Déborah Vukusic # Moda


De Moda

Débora Vukusic, 33 anos, actriz e poeta


Metade galega, metade croata; metade poeta, metade actriz... que fácil construír unha identidade allea, erguer un fío e camiñar a través dunhas biografías trenzadas de antemán. Dicía Eugenio Dor´s que a arte de verdade, a que non minte, é a construída a partir de matices biográficos. Seguro que Déborah Vukusic comparte esa verdade. A actriz ourensá residente en Vigo, “como ten que ser”, desprende unha personalidade forte, deixase ver, arrastra moita vida tralos pés, detrás deses enigmáticos e remarcados ollos escuros se esconde un volcán capaz de cuspir lava pola boca, pero tamén capaz de destilar alegría. Hoxe gasta unha xovialidade contaxiosa, inquieta e moi sonora.
   Todos somos reféns dunha biografía, para o bo e para o malo, moitos somos quen de exorcizala cando nos peta, e tampouco hai que dar demasiadas explicacións. Se falamos de poesía, o mellor é instalarse na ambigüidade para que cada quen arrime cada peza ao seu interese. “Guerra de identidade” é o primeiro e exitoso poemario de Déborah Vukusic, fala diso, da súas visións sobre un conflicto que tivo lugar moi preto de nós e que a ela lle tocou aínda máis.
   A sesión foi moi divertida, ou eso creo. Descubro en Déborah a unha moza con moita expresividade, capaz de dar vida a moitas personaxes á vez; a primeira versión é a máis cañera, moi punkie advirte ela, coa que seguro se identifica, para continuar cunha segunda, máis feminina e calmada. E podía seguir así até o infinito, Déborah está chea de recursos...



José Paz












*Publicado na Revista 26/08/2012

23 ago 2012

Amigos para isto #Galego

En columna

A Feijóo o adianto electoral de Patxi López pillouno coa toalla na cesta, entre a crema solar e as gafas de mergullar. Sen ritmo e con restos de area entre os dedos dos pés, despois dun verán de cartón pedra. Agora tócalle falar, dicir está boca é miña, en non facer o mudo ou balbucir como tantas veces. É como se tralas novas recibidas desde Euskadi Feijóo, o Presidente, quedase reo de si mesmo e non lle tocase outra que responder ao rescate en forma de data electoral. Quen non fai moito semellaba un espello, unha nova maneira de facer política, incluso no parecido físico, bateuse en retirada e sen pedirlle permiso. Amigos para isto. A Feijóo non lle gusta que lle marquen o paso e a decisión de López é todo un órdago, e como tal resoou na mesa de Monte Pío.Agora ou nunca, outubro ou marzo.
Patxi López tivo a sorte de vivir no goberno o cese da violencia que non sería moco de pavo se as circunstancias foran outras, se o monte agora non fora todo oposición e se o País Vasco fora inmune á crise, que non é o caso. En Euskadi xa non se fala de ETA, fálase a mesma linguaxe ca no resto do país, e iso non axuda a un PSOE que se dilúe por minutos. A esquerda abertzale camiña imparábel cara un horizonte, o Parlamento, no que andan libres de pecado. As ocorrencias do Concello de Donosti ou da Deputación de Guipúscoa de momento non contan. Falando de ocorrencias a data da convocatoria, o día do anuncio do cese de ETA, semella tan inxenuo como o do 20 N de Zapatero. Agora quédannos as de Feijóo, tan hábil el en prognósticos, do “acabarei coa crise e o paro en corenta e cinco días” ao “non teño case competencia para loitar contra o paro”, habilidades estendidas tamén ao manexo das cifras, salvo que se contrasten.

   * Publicado no xornal La Región 23/08/2012

José Paz

22 ago 2012

Gente para todo # Malas ideas



José Paz. De la serie Malas Ideas
                                  

Es humano soñar con ese regalo inesperado que nos hará felices un instante. Reconforta mucho pensar que hay alguien al otro lado del umbral de la puerta que se acuerda de ti. Pero también hay personas a quienes les reconfortan otros comportamientos más aviesos. Imaginaros que alguno de ellos se cruzase en vuestro camino, alguien que decida emplearse a fondo para que vuestro existir, vuestro transitar por la vida sea zigzagueante como el caminar de un borracho. Sí, ya sé que todo eso sería pensar mal, tener malas ideas. Hay gente para todo. 

19 ago 2012

Pelota y punto, Óscar Vivian # Moda


De Moda

Óscar Vivian, 37 años, entrenador de fútbol sala.



José Paz








Me lo imagino al alba, en la profundidad del sueño, dando patadas a un balón que se resiste atrapado entre las sábanas. Seguro que a muchos españolitos, con menos fundamentos, les ocurre lo mismo tratando de ayudar a sus colores del alma. Que el fútbol victorioso gana cada vez más enteros no es secreto ninguno, su reino no es de este mundo. En realidad Óscar Vivian ya no da patadas, al menos sobre la pista, el que fuera habilidoso jugador de fútbol sala ourensano, todo un referente, ahora se dedica a difundir la estrategia y los valores de un deporte en el que cree. Habla de sus chicas del Ponte con pasión y es todo gratitud hacia su equipo; se ve que unos y otros cumplen.
Óscar calza un look potente, muy de futbolista. Mirada como de permanente mala leche y un punto de chulería, que en él se queda en eso, en la fachada; al oírlo hablar y escuchar su timbre de voz, apercibes que algo no cuadra. Al verlo currar y sacrificarse por su pasión ya lo tienes más claro, su vida es un puro reflejo de la entrega y pundonor que mantenía en la cancha.

*Publicado en La Revista 19/08/2012.

Que te pego, leche #Iconos

ICONOS

Imagen: José María Ruiz Mateos, 1992
Autor: Manuel H. De León/ Efe

José María Ruiz Mateos, 1992. Manuel H. De León/Efe

    Si obviamos el final de la historia, previsible y llena de damnificados, la figura de José María Ruiz Mateos, empresario y showman vocacional, prófugo de la justicia y reo ocasional, expropiado por el gobierno socialista de un sorprendente holding de empresas, e incluso eurodiputado con partido político propio, es reflejo de una sociedad hecha a trompicones pero parte imprescindible de ella. La biografía de este jerezano fino, conectado con el poder divino y el humano de las altas esferas, daría para cubrir la de decenas del resto de los mortales. Malabarista de las finanzas o precursor de la hoy común ingeniería financiera en paraísos fiscales, se creyó el rey del mambo hasta que sus hijos terminaron por confundirlo todo y liarla más parda si cabe.
    A Ruiz Mateos no lo perseguían los socialistas, ni Miguel Boyer, economista de pro y marido de Isabel Presley, no, pero así quería sobreentenderlo. Al jerezano le expropiaron Rumasa un 23 de febrero de 1983 bajo la acusación de bancarrota y amaños contables; entre las empresas estaba el Banco Atlántico que nutría de capital al resto de las firmas, y a él, la decisión gubernamental le dio alas para montarla cada vez que le fue posible. Fue una década intensa en la que la imagen del personaje, histriónica y sensiblera, ganó enteros en una sociedad siempre dada a indagar en lo grotesco y en jugar a la contra, somos así. Prófugo de la justicia era quien de aparecer donde menos se le esperaba, salvo cuando se fugó a Londres poco después de la expropiación, donde pasó más de un año hasta su detención y extradición en Frankfurt, año 1984.
    Fue quien de erguir de nuevo su imperio, misterios de la vida, de sacar tirón a su popularidad, bien para que se apiadaran de su causa o convertirse en hombre anuncio. Memorables los anuncios en los que parodiaba su caso en compañía de una doble de Isabel Presley. En el año 1989, el año en el que salió elegido eurodiputado, consumó su venganza sobre la imagen de un Miguel Boyer que declaraba en los juzgados, al grito de un sonoro “que te pego, leche” arrojó sobre la testa del ex ministro la rabia acumulada y la adrenalina suficiente para arengar a la España cañí. Qué singular aplomo el de este justiciero moderno, pensarían algunos.
     Sin embargo, la imagen del momento fue aquella en la que Ruiz Mateos apareció a las puertas de los juzgados donde se valoraba el caso Ibercorp, y bajo un disfraz de Superman  actuó ante los medios que no daban crédito a lo que tenían delante.

*Publicado en La Revista 19/08/2012

16 ago 2012

Se fose ministro non iría aos touros # Galego


José Paz
  O verán é para descansar, baixar a garda e deixarse de lerias, salvo que vivas da política e teñas que andar no tallo como alma en pena na procura de porvir. Antes, nos bos tempos, os ministros e conselleiros facían gardas e se alternaban entre eles para non deixar a casa desatendida. Agora non. Que o ministro Cañete golfeaba é unha evidencia, unha verdade prístina. El andaba de incógnito polo territorio adiante, e tamén nos touros mentres o país ardía, incluídos tres parques nacionais –Doñana, Garajonay e Cabañeros-. Foi aos touros por orden de Presidencia, tocoulle a el acompañar ao Rei –outro que xa non descansa- na corrida do Puerto de Santa María. Cañete obedecía ordes, claro que si, ademais, pola temática en cuestión, sempre mellor mandar a un ministro de agricultura que a un de xustiza por exemplo, aínda que o país arda, e non metaforicamente.
   Rajoy tamén estaba de días, ao diste ano en Pontevedra non se lle pode chamar doutro xeito, ademais coa oposición sempre tirando do rabo. Pena de país, que tempos aqueles de veraneos bronceados de Aznar ou de Zapatero, éramos outros. Agora nin puro en público con palmadiñas nas costas, nin touros, nin festas da Peregrina. Tampouco se toma un respiro Feijoo, aínda que estea oculto, salvo cando acudiu por Valdeorras para ver os restos calcinados dese Santigoso sempre activo. E non con aquel ridículo anaco de mangueira antesala dos recortes por vir, senón para dar o “pésame” pola pira montada e desmontar de paso a liorta deseñada pola oposición tocapelotas insistente en falar coma sempre de falta de coordinación, externalización de operativos e outras vainas. É que este país arde, sempre arde, e non polo lume, é que nos gusta queimalo.

*Publicado en La Región 16/08/2012

14 ago 2012

Malas Ideas (3) #Ilustración


   De Ilustración

    ...para ir de punta

     Flecha
José Paz

Malas ideas para armarse de valor (II) Ilustración

De Ilustración

  Sargento ( artilugios cargados de futuro )

José Paz

Envolturas de silencio

E l invierno envuelve cada rama entrelazadas entre sí por el frío y la niebla que lo atrapa todo en un escenario de aventura. Todo es ...